Վահան Տերյան

* * *

Տխուր մեռան կապուտաչյա

Երազները երկնաշող.—

Գագաթներից ես ցած իջա

Անդունդները սիրտ մաշող...

էլ ոչ մի թև ինձ, չի տանի

Դեպի բարձունքն արծաթյա.

— Խենթ անկումիս գերեզմանի

Խավարներում ինձ գթա՛ ...

Ցուրտ է դարձյալ, մութ՝իմ ուղին,

Սրտումս մահ և աշուն

Մոռացել եմ ես ամենքին,

Միայն քեզ եմ ես հիշում...

Միայն ք՛եզ եմ ես աղոթում,

Քո հրաշքին անպատիր. —

Հայտնըվի՛ր սև անապատում —

Ամոքիր ու ազատվիր...

1905-1907