Վահան Տերյան

FATUM

Կախարդական մի շղթա կա երկնքում՝

Աներևույթ, որպես ցավը խոր հոգու.

Իջնում է նա հուշիկ, որպես իրիկուն,

Օղակելով լույս աստղերը մեկ֊մեկու։

Մեղմ գիշերի գեղագանգուր երազում՝

Այն աստղերը, որպես մոմեր սրբազան,

Առկայծում են կարոտագին, երազուն՝

Հավերժաբար իրար կապված և բաժան։

Ես ու դու էլ շղթայված ենք իրարու.

Կարոտավառ երազում ենք միշտ իրար,

Միշտ իրար հետ, բայց միշտ բաժան և հեռու,

Աստղերի պես և՛ հարազատ, և՛ օտար...

1906