Վահան Տերյան

ԼՈԻՍՆՈՏ

Հմայված լուսնի շողերովն արծաթ.

Սրտում փայելով անսովոր մի տենչ,

Ուրվականորեն շրջում է անվերջ

Տարորեն լռին լուսնոտը գունատ։

Լուսնի շողերը թովիչ-խուսափող

Ստվերիդ նման և՛ հեռու, և՛ մոտ.

Ես մի լուսնահա՛ր, ես մի խենթ լուսնո՛տ,

Դու ցո՛լք, դու ցնո՛րք հավիտյան խաբող։

Իմ մեջ սառել է հիվանդ մի կարոտ

Եվ չըգտնելու տանջանքը մաշող.

Ես մի լուսնահա՛ր, դու լուսնկա՛ շող,

Դու հավերժաբար և՛ հեռու, և՛ մոտ...

1906