Վահան Տերյան

* * *

Թովիչ քնքշությամբ հանգչող աշխարհում

Երեկոն վառեց լույսեր դժգունակ.

Մութը հյուսում է տրտմության ժանյակ,

Ծաղիկներն անուշ բույր են բուրվառում.

— Իմ սիրտը տրտո՜ւմ, իմ սիրտը մենա՜կ...

Մեռած լուսնյակը, մենակ ու աղոտ,

Սփռում է շուրջը իր շողերը ցուրտ.

Հավետ լռում է մի տխուր խորհուրդ,

Վառվում է հավետ մի անանց կարոտ

— Սի՛րտ իմ ցնորող, սի՛րտ իմ անհագուրդ...

Տխուր ու մենակ լուսնյակն է վառվում,—

Ւմ սիրտն է լալիս մենակ ու ցավոտ.

Լուսնյակն արևի ըստվերն է աղոտ,

Արևի ցոլքն է լուսնյակը տրտում.

— Փառքիդ ստվե՛րն է իմ կյանքը կարոտ։

1907