Վահան Տերյան

* * *

Երբ պայծառ օրըդ տխուր կըմթնի,

Եվ սիրտըդ կայրե թունավոր կասկած,

Վհատ սոսկումի տանջանքով կըզգաս,

Որ որոնածըդ բնավ չես գտնի...

Բայց դու կըգնաս, օ՜, դու չես կանգնի,

Վերջին լույսերը մեղմ կվախճանեն,

Վերջին հույսերդ կըդավաճանեն, —

Դու որոնածըդ բնավ չես գտնի...

Եվ երբ չի մնա ոչ մի հույս գաղտնի,

Սիրտըդ կըճչա, արդյոք ո՞ւր ես, կա՞ս,

Հողը կըգրկես և կըհեկեկաս. —

Ո՛չ,— կարձագանքվի,— բնավ չես գտնի...

1907