Վահան Տերյան

* * *

Ես անջատված եմ հայրենի հողից,

Հայր՚ենի տունըս՝ իմ սրտին օտար.

Ինձ այրում Է միշտ մի անհագ թախիծ,—

Հավիտյան դյութող անհայտ ճանապարհ...

Հուզվում են, հոսում հեղեղները մեծ,

Մագլցում վերև և թավալվում ցած,

Զմրուխտե ջրեր, ձեզ ո՞վ վրդովեց,

Հայրենական տուն, հավետ մոռացված...

Միևնույն է ինձ Հյուսիս թե Հարավ,—

Մի խենթ տագնապ կա իմ հիվանդ սրտում,

Կա իմ հոգու մեջ մի անհագ ծարավ.

— Հավիտյան օտար, հայրենակա՛ն տո՜ւն.

1908