Վահան Տերյան

* * *

Անանց կարոտն է իմ սիրտը տանջում,

—Արդյոք ո՞ւր ես դու, արդյոք ո՞ւր ես դու.

Քո անուշ ձայնն է հնչում ու կանչում,

— Բայց դու անհաս ես, հավիտյան հեռու...

Ելնում եմ դարձյալ անվերջ ճանապարհ,

—Կըժպտա՞ս արդյոք, լուսեղեն երազ.

Կրցրե՞ս սրտիս թախիծը խավար,

Կընետե՞ս անուշ ցոլքերըդ վրաս...

Թափառում եմ ու կարոտով կանչում,

— Արդյոք կգտնե՞մ աշխարհում անհուն.—

Բոլոր խոսքերում քո ձայնն է հնչում,

— Բայց անհայտ ես դու, դու չունես անուն...

1908