Վահան Տերյան

* * *

Իմ մոլոր ճամփին դու անկարծ իջար

Քո գիշերային մեղմաշունչ մութով

Եվ զարդարեցիր քո անուշ սուտով

Իմ տըխուր կյանքի մշուշը խավար։

Սրինգե ձայնըդ հնչեց մութերում

Աղբյուրի նըման զվարթակարկաչ.

Գարնան խոսքերով կարմիր ու կանաչ

Դու ինձ կանչեցիր դեպի քո հեոուն։

Ուրիշ ափերի թովիչ ձայնի պես,

Քո շարժումները ուրվականային

Ստվերապաճույճ իրիկնապահին

Շղթայեցին ինձ օղակով անտես...

Իրար ձուլվեցին իմ մեջ մահ ու կյանք,

Հոգիս մատնեցի քո մառախուղին,

Ընղմիշտ օրհնեցի անհաստատ ուղին,

Ուր փարոսում ես դո՛ւ, քաղցր պատրանք...

1908