Վահան Տերյան

* * *

Արծաթ -կարկաչուն

Աղբյուրն է խոսում հավիտենաբար,

Իմ ուղիների հեռվում անկոպար,

Հավիտենաբար

Քո սերն է հնչում։

Անձրևային ե՜րգ —

Աստղերի ուղին մշուշ ծովերում —

Դո՜ւ, իմ հեռավոր որոնումներում,

Մոլորումներում՝

Հայրենի՜ եզերք...

Լույսերը մեռան,—

Մութը սառնաթև գրկեց ամեն ինչ —

Դո՜ւ, մենակ կյանքիս միակ ամոքիչ,

Քնքուշ ու թովիչ

Պայծա՜ռ հանգրվան...

1908