Վահան Տերյան

* * *

Ցերեկը լռեց... Երկինքը վառեց ոսկե բուրվառներ,

Լույսերը քնքուշ գրկեցին անուշ երկինք, ծով ու հող.

— Ա՜խ, եթե մեկը իմ հոգին այդ մեղմ լույսերին խառներ

Եվ փայփայեր իմ հոգնատանջ սրտի թախիծը մաշող...

Լքված իմ հոգին տանջում է կրկին տանջանքը մռայլ,

Եվ անուն չունի տանջանքը սրտիս, տենչանքը գաղտնի.

— Ա՜խ, եթե մեկը իմ սրտին նետեր նոր հույսերի փայլ,

Մեղմաբար ասեր, քնքուշ համոզեր, որ նա կըգտնի...

1908