Վահան Տերյան

* * *

Մռայլ թաղումի ջահերի նըման

Մեկը աստղերն է վառում տխրությամբ.

Ւմ հոգու վրա իջել է մի ամպ,

Իմ սրտի պայծառ ծաղիկներն ընկա՛ն։

Հիվանդ քնքշությամբ երկինք է պարզում.

Մեռնող ծաղիկը իր բույրը վերջին.

Իմ ջերմ աղոթքի խոսքերը չնչին —

Հեռավո՛ր, քեղնից սեր չեն աղերսում։

Իմ սրտում միայն սառած հեկեկանք

Բայց արցունք չըկա իմ սև օրերում.

Մեռնում է սիրտըս անհուն խավարում,

Եվ դու կա՞ս արդյոք, լուսե անրջանք...

1908