Վահան Տերյան

ՀԻՆ ՊԱՐՏԻԶՈԻՄ

Այսօր նորից պա րտիզում

Շրջում էի և հիշում

Քեզ արթմնի երազում,

Ոսկի, ոսկի մշուշում...

Դու քո հեռու հեռավոր

Անհայտ երկրռւմ արդյոք ինձ

Մտաբերո՞ւմ ես այսօր

Այն ոսկեղեն աշխարհից։ —

Հիշո՞ւմ ես դու ակացիան

Եվ պարտեզը իրիկվա

Հանգիպումը մայիսյան

Պատանու և աղջկա։

Եվ սենյակը ամփոփիկ

Եվ տնակը հեռավոր,

Գաղտնիքները մեր փոքրիկ,

Սակայն քա՜ղցր, սակայն խո՜ր

Հիշո՞ւմ ես դու այն արագ

Ժամերը, երբ ես ու դու

Նստում էինք անկրակ.—

Դյութանք սրտի՜ և հոգո՜ւ։

Եվ խավարում, խավարում

Հիշո՞ւմ ես ջերմ շուրթերի

Հանդիպումը հրահրուն,—

Հուզմունքն արբած սրտերի...

Եվ պարտիզում մեր անուշ

Տեսակցությունն այն գիշեր,

Կիսախավարը քնքուշ.–

Ցնորակա՜ն իմ հուշեր...

1908