Վահան Տերյան

ԱՂԲՅՈԻՐ

               Ալ. Ծատուրյան

Մահու պես դաժան ձմեռն է իջել,

Մարել են, մեռել — երգ, ծաղիկ ու բույր.

Դու քար ցրտում էլ, ձյուների մեջ էլ,

Հավետ կենդանի, կարկաչո՜ւն աղբյուր...

Ժեռ սարի կրծքից դու դուրս ես թռչում,

Սառույցը ճեղքում — գոհարներ ցողում,

Ծաղրանքով ձյունի երեսն ես թրջում,

Մռայլ երկնի դեմ պայծառ ծիծաղում։

Քո մեջ ապրում է հույսը չըմարող...

Դո՜ւ, որպես գալիք գարունների լուր,

Դո՜ւ, որպես սերը՝ մահու դեմ՝ կարող —

Ազատության ե՜րգ, կարկաչո՜ւն աղբյուր...

Շիրակ, 1905