Վահան Տերյան

* * *

Այս պաղ աշխարհում ես տեսա միայն տառապանքի լաց,

Եղբայրների տեղ ես հանդիպեցի չար ոսոխների.

Եվ դորա համար իմ դեմքը երբեք զվարթ չժպտաց,

Եվ դորա համար դահիճ խոհերի ես դարձա գերի։

Երբ ես կամեցա ոսկե արևի շողերը գրկել,

Մարդիկ նենգամիտ խոնավ նկուղում ինձ շղթայեցին,

— Ինձ կյանքի քնքուշ գուրգուրանքներից մարդիկ են զրկել,

— Իմ սիրտը մարդիկ անգութ ու մռայլ չարությամբ լցրին։

Ես որոնում եմ ինձ նմաններին — իմ ընկերներին,

Ես որոնում եմ նոցա, որ զրկված, թշվառ են ու խենթ,

— Եկե՛ք, խորտակենք այս կապանքները, որ մարդիկ դրին,

— Եկեք, ձեր սրտում ես կըհրդեհեմ հատուցումի տենդ...