Վահան Տերյան

* * *

Մարդոց ժխորը թողնեմ հեռանամ,

Լիք-լցված սրտով նստեմ միայնակ,

Գրկեմ վարդերըս դալուկ, դժգունակ,—

Մեռնող վարդերըս փայփայեմ ու լամ։

Այս ցուրտ հյուսիսի թախծալի աշնան

Անձրևոտ օրվա մութ երկնքի տակ,

Ամայի դաշտում նստեմ միայնակ,—

Մեռնող հուշերըս փայփայեմ ու լամ...

Անծիր աշխարհի դժկամ ու դաժան

Ուղիների մեջ իմ սերը կորած

Էլ չըորոնեմ։ Մթնում մոլորված՝

Դառը խոհերըս գրկեմ, հեկեկամ,

Անվե՛րջ հեկեկամ...