Վահան Տերյան

ՈՒՇԱՑԱԾ ՍԵՐ

Բուքն է լալիս. հողմ ու ձյուն,

Մառախուղ է և մշուշ. —

Ո՞վ է անվերջ հեծեծում,

Ո՞վ է կանչում այսպես ուշ։

Ո՞վ է շրջում անդադար,

Ու՞մ է կանչում հիմա նա,

Ես հեռու եմ, ես օտար,

Ասացե՛ք՝ թող հեռանա...

Ասացե՛ք՝ թող հեռանա.

Թող մոռանա ինձ հավետ,—

Անդարձություն է հիմա,—

Չկա դարձի արահետ։

Մեկը կորած շիրմիս մոտ

Հեկեկում է և երգում. —

Ո՞ւմ լացն է այն, ո՞ւմ ցավոտ

Երգն է ճերմակ մրրկում...

Իմ շիրիմը հեռավոր,

Ե՛վ մոռացված, և՛ մենակ,

Ո՞վ է հուզում մենավոր

Իր թախիծով շարունակ։

Օտար երկրի դաշտերում,

Ցուրտ գիշերում ձմեռվա

Ո՞վ է անքուն դեգերում,

Անվերջ սգում իմ վրա....