* * *

Դառն օրերի տառապանքում սրտմաշուկ,

Խավար կյանքի ուղիներում չարակամ,—

Հոգիս լսեց սիրակարոտ մի շշուկ,

Մեկը սրտիս թաքուն ժպտաց. — «ես կըգա՜մ»։

Տրտունջների խավար ու չար վիհերում,

Ուր հոգնատանջ հոգիս թույլ էր ու վհատ,

Մի անկարծ լույս արշալուսեց մութ հեռուն,

Եվ իմ կյանքը դարձավ անուշ մի հեքիաթ...