Վահան Տերյան

* * *

Կապույտ ծածկոցն իջավ ցած, —

Մեղմ ու անուշ իրիկո՛ւն,

Վառիր լույսըդ, վաղ անցած,

Լուսե ցնորք, իմ հոգում։

Ամայացած իմ սրտում,

Մենության մեջ իմ սև տան,

Փռիր քնքուշ ու տրտում

Ժպիտը քո խնդության։

Թույլ տուր նորից սիրելու

Առօրյական աշխարհում,

Արշալույսը քո հեռու,

Հայ տնությունըդ հմայուն։