Վահան Տերյան

* * *

Դու անուն չունես, քեզ ինչպես կանչեմ,

Եվ ուղի չըկա երկիրըդ գալու.—

Տխուր երգերըս որքան էլ հնչեն,

Որքան էլ հնչեն, քեզ չեն հասնելու։

Ոչ հըմայական աղոթքներ և ոչ

Նվագներ գիտեմ, որ սիրտըդ դյութեմ,—

Հլու է կամքիդ իմ սիրտը դողդոջ,

Իմ սիրտը բաց է քո նիզակի դեմ։

Փռված եմ ահա քո գեղեցկության,

Քո անքննելի կարողության դեմ.

Լուսավորի՛ր սև համրությունն իմ տան.

Ամբողջ աշխարհը քո ցոլքն է արդեն։

Հայտնվի՛ր անհուն փայլով ու փառքով,

Ժպիտըդ փռիր իմ երկրի մթնում.

Տանջի՛ր ինձ վերջին քաղցր տանջանքով,

Քեզ գո՛վք, քեզ օրհնե՛նք, քեզ փա՛ռք անհատնում...